MINIK BALIK LAVINYA's AQUARIUM: Sila and more.. and more..

Burcumun etkisiyle fazlaca duygusal ve kolayca hislenen biriyim. Her turlu duyguyu x 100 yasiyorum desem yeridir. Onun icin ara sira abartiyorum gibi gelebilir, ama yazdiklarim ve yazacaklarim tamamen ne hissediyor, ne dusunuyorsam odur. 100% katiksiz ben.

Insanin kendi ulkesinden baska bir yerde yasamasi onu cok degisik bir varlik yapiyor. Yurtdisinda yasamak oyle tatile gitmek, toplantiya gitmek ya da bir iki ay yaz kursuna vs gitmeye benzemez. Insanin girilmemis ne kadar kalesi varsa icinde oraya kadar siner yurtdisi.. Dedigim gibi bu sure en az uc yil ve ustu olmali.

Herseyden once acaip milliyetcilersiyorsun; daha once hic dinlemedigin turde muzikler dinliyor, hatta dinlerken hungur hungur agliyorsun. Mesela bunlar icli turkuler olabilir. Zaten butun sarkilarin sozleri oyle bi koyuyor ki, dehset. Hem sozde medeniyeti yasadigin icin sevinirken, bir yandanda lanet ediyorsun cunku yabancilari ne kadar domuz olduklarini anladikca anliyorsun. Sozum meclisten tabii ki disari, herkes kotudur demiyorum ama genel dusuncem budur. Bize ozgu olgulari bilmezler..mesela bir aci kahvenin kirk yil hatiri yoktur, cunku hatir diye bir sey yoktur. Can, canan, canim bilmezler mesela... En onemliside, Prof Sinanoglu’nunda dedigi gibi, gönül nedir bilmezler. Anlatamazsin. Buna es deger yada benzer bir kelime dahi yok. Bu tur ufakcik ufacikseyeler birikiyor insanin kursaginda kaliyor iste. Nasil desem, hersey var ama hic bir sey yok ayni zamanda. Surekli eksik bir seyler var, ne oldugunu asla bulamadigin, ne yaparsan yap asla yokolmayan bir bosluk.

Buraya geldigim ilk seneler gercekten tam anlamiyla bir canak goz yasidir annemin tabiriyle. Hatirliyorum, eylul sonu gelmistim. Yilbasinda TR’ye gidecektim. O uc ay gecmedi. Nasil tuhaf bir hissiyat icindesin tarif edilemez. Yakin zamanda geri donusu olmayan bir cikmazdasin sanki. Duyar gibiyim "sen istedin gitmeyi" dediginizi. Dogrudur, kendi dusen aglamaz. Bu yuzdendir ki sesimi cikarip sikayet etmedim o zamanlar. Keske her zaman dogru kararlari verebilsek. Demek ki o an icin benimde dogrum bu secenekti. Yilbasi arefesi TR’ye donerken ucakta, fransizlarin deyimiyle, "vucudumun butun goz yaslariyla" aglamistim. Donerkenden aynen tabii. Hickira hickira… Kimse vatanindan ayri dusmesin. Sila hasreti aynen kara sevda gibi. Bir gariplik cokuyor icine. Kendini kimsesiz, yapayalniz ve caresiz hissediyorsun.

Geride o kadar guzel bir hayat birakmistim ki. Yeni hayatimsa kokten farkliydi. Sevdigim herkes memlekette kalmis, bense dunyanin diger ucuna gelmistim. Istem dahilinde bir surgun sanki.

Allahtan bu ilelebet devam etmiyor. Ancak hasret her zaman var, sanirim bir muddet sonra hasrete ve icindeki doldurulmayan bosluklara alisiyorsun. Sanki kalbinin ici cam kiriklariyla dolu yasayip gidiyorsun.

Zamanlar cesit cesit insanlar tanidim. Once okulu fethetmekle basladim. Hatirliyorumda o zaman okula metroyla gidiliyordu. Metrodaki hemen hemen herkesin ogrenci oldugu belliydi. Neyse ki cekingen utangac bir karakterim yokta insanlara kolayca yanasabiliyorum. Bu sayede her sabah metroyla okula giderken yeni arkadaslar edindim kendime. Sonra sira siniftakilere geldi, derken kutuphanedekilere, derken kafetaryadakilere...boyle boyle derken fetih olayini tamamlamistim. Tek sorun okula 3 saat uzakta oturuyor olmamdi. Her gun 6 saatim yolda geciyor, eve yatmadan yatmaya gidiyordum. Sabah 5 yoldam aksam 10 yatakta. Hic bir seye zaman kalmiyordu, ama yinede ne yapip ne edip cok saglam arkadasliklar kurdum. Sagolsunlar once canayakinligimi anlamakta epey gucluk cektiler. Bir arakadasimin dogum gunu vardi, hediye aldim, gayet normal dimi? Iste ona oyle gelmemisti. Neden bana hediye aldin, rahatsiz oldum, kabul edemem seklinde bir tepkiyle karsilasmistim. Tabii bendeki soku dusunun. Zamanla beni tanidikca nasil biri oldugumu anladilar ve guvenmeye basladilar. Aralarina aldilar - ki bu bir turk olarak sanirim hukuk fakultesinde bir ilkti. Cunku ne yazik ki burda turklerin nami cok berbat. Herkes bucak bucak kaciyor yabancilardan. Iste onun icin benim yerim bir farkliydi cunku her turkun ter kokmadigini, kara kara killi - sacli- biyikli olmadigini ve cahil olmadigini bende gorduler. Hatta ilk onceleri turk olduguma inanmiyorlardi bide. Hocalarimda ayni sekilde, siz gormesek, saclariniz koyu renk olmasa asla yabanci oldugunuzu anlamazdik diyorlardi.

Baslarda, yani ilk bes yil, gercekten cok ama cok zor oldu. Dusunsenize herseyii silbastan ogreniyorsun. alisveris nerde nasil yapilir, camasir nasil yikanir (cunku evlerde camasir makinasi yasak), bankada nasil hesap acilir, saglik sigortasi nasil bulunur, telefon nasil baglanir, hangi saatler icerisinde yikanilir, dukkanlarin vs acilis kapanis saatlerine nasil ayak uydurulur, yabancilar polisiyle isler nasil halledilir, faturalar nasil odenir, cop nasil atilir, nerden yurunur, nasil hastaneye gidilir, otobus-tren bileti nasil alinir, vs vs vs.. nasil anlatayim ki, sanki yasamaya yeniden baslar gibi herseyi tek tek kendi cabanla ogrenmek bu.

Yardim eden yada yol gosteren kimsecik yok. Tek basinasin. Iste o zaman hayata sifirdan basladim, ama tam anlamiyla. Herseyin hemen hemen hazir onune gelmesine alisik gencler tayfasindan oldugumuz dusunulurse, nasil bir durumda oldugum daha net bir sekilde anlasilir diye dusunuyorum. Ne dersiniz?

TR'de kalan en onemli dort sey/kisi: anneannem, sevgilim, ailemin geri kalani, evim oldu. Hepsinin yeri ayri, oyle kiymetlilerdiki. Canimi alinda onlardan ayirmayin diye dusunurdum. Aklim surekli ordaydi zaten. Bensiz gecen hayata nasil mudahele edebilir, nasil bende onun bir parcasi olabilirdim? Olaylarin senin disinda gelismesine karsi yapabilecek hic bir sey yoktu. Aklim surekli orda oldugu icin burada yasayamiyorum adeta.

Odamin her yerini resimlerle suslemis, TR'den getirdigim CD'leri dinleyip dinleyip aglar olmustum. Ah o sarkilar insanin icini nasil acitir bilir misiniz?..

...to be continued...

Eskiden surekli ama gercekten durmaksizin calan telefonlar artik yoktu. TR'deki hayatim o kadar renkliydiki, surekli bir "atraksiyon" vardi. Eve girmezdim adeta. Surekli arkadaslarimla sagda solda, oraya git, sunu yap, vs. Artik o hayattan eser kalmamisti. Sanki bir roketle beni hayatin olmadigi marsa yollamislar gibi gelmisti..Challenger 5 mubarek! Inanilmaz moral bozucu.. yasamak lazim.

gunes varken hos guzel..ama gunes oyle nadir ki..

Nerde kalmistii bizim sokagin o cocuk sesleri? o trafik? o kapi carpmalari? nerdeydi simitci/ sucu? Gece canim cekince aldigim soguk uludag gazozlari nerde kalmisti? Tursu suyu cekse canim napacaktim? Nerdeydi kaybettigim ben? kaybettigim herseyim?

Bir yandan dunyanin en iyi hukuk fakultelerinden birinde okumanin, hemde dunyanin en medeni ulkesinde yasamamin mutlulugu vardi; bir yandan da tammul edilmez bir aci. Ne ordasin, ne burda. Ne sensin, ne o'sun.

Bir gunde 4 mevsim yasamak duyordum ben buna. Deli misin kizim..ne isin verdi buralarada senin? Mission impossible..

Boyle karabasan gibi bir suru dusunce kafamda. Geldigim gibi yanabcilar polisiyle tanisma serefine nail oldum.. Super bir duygu dogrusu..yine yasanmasin lazim turden yoksa anlasilmaz..