Affetmek, cok ozel bir yazi

Dusundurucu bir film ardindan icim costu, yaziyorum. Daha once izlemedigim icin uzgunum. Demek ki dogru zaman simdiymis. Su an korkunc duygular icindeyim cunku bu filmde sanki kendimden bir parca bulmus gibiyim.

Bana biraz kendimi hatirlatti.

Herseyi ben yaptim, kimse beni bir seye zorlamadi ve simdide kendimi affedemiyorum. Durust olacagim; onun beni affetmesini bekliyorum, beni kurtamasini... Bu sizce sadece bir zaman kaybi mi? Benim mi kendimi affetmem gerekiyor? Bu o kadar kolay degil ama...

Pismanlik... okyanus kadar buyuk.

Ben herseyimi kaybettim. Hepsi bu.

Kendimi affedemiyorum.

Kendimi affetmeyi basarirsam belki bir gun, gerisi kendiliginden duzelir.

Seni sevdim, biliyor musun? Seni her dusundugumde sevgi ve isik gonderiyorum sana. Sonra birakiyorum, because I'm still in love with you.

Eternally.

Canım yalnızca sevmek istiyor seni..
öncesini ve sonrasını düşünerek değil, alışılmış bir tören gibi hiç değil ..
Dokunmadan , gözlerine bile bakmadan .. konuşmadan .
Unutup, tekrar hatırladığım ve çok sevdiğim bir şarkıyı hiç bıkmadan defalara ara vermeden

içten içe... mırıldanıp zamandan koparıp alır gibi .. Sevmek istiyorum seni ..
Saçlarını yüzünden ayırıp
Gözlerini kirpiklerinden
Ellerini bileklerinden
İsmini bedeninden ayırıp
Ayrı ayrı bir evin odalarını gezer gibi ..
Keşfeder gibi .. Sevmek istiyorum seni..
İlk kez merakla ve hayranlıkla, kırmızının detayında dakikalarca takılıp bakar gibi..